Napat.info : Keep Improving Keep Reading and Sharing

เชื่อผมไม๊ครับว่าคนไทยใจบุญ คนไทยเราเป็นชนชาติที่มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่สูงโดย DNA ที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ปู่ย่าตายายครับ เพียงแต่ว่าสังคมไทยเราทุกวันนี้ เราเจริญตามแบบตะวันตกมากผู้คนในสังคมไทยก็เริ่มมีชีวิตเร่งรีบขึ้นทุกวัน ความกดดันก็มากขึ้น เวลาที่เราจะได้แสดงน้ำใจกันก็ลดลงทุกวันและถูกแทนที่ด้วยการดิ้นรนเอาตัวรอดทั้งในเรื่องเรียน เรื่องงาน เรื่องนู่นนี่มากมายที่เปลี่ยนไปในสังคมไทยในชีวิตคนไทย แต่สิ่งนึงที่ยังคงเหมือนเดิมมีสองอย่าง.. คือการทำบุญด้วยวิธีเดิมๆ ไปวัด ไปบ้านเด็กกำพร้า และที่สำคัญ DNA เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ยังคงอยู่ในสายเลือดพวกเรา…

จนกระทั่ง วันที่ 29 สิงหาคม ปีที่แล้ว… ผมไปทำบุญวันเกิดตัวเองที่บ้านเด็กกำพร้า แถวอ่างทอง ซื้อขนมและของเล่นไปแจกเด็กๆเพียบ ความรู้สึกสบายใจและความสำนึกในมูลค่าของเงินเต็มเปี่ยมหลังจากทำบุญ วันต่อมาที่มาทำงานผมไม่กล้ากิน starbuck ด้วยความรู้สึกว่า “กาแฟกูแก้วละ 90 เลยเหรอวะ ถ้าเอาไปให้เด็กๆที่บ้านเด็กกำพร้า เค้าเอาไปซื้ออะไรได้เยอะแยะ” แต่สิ่งที่แย่คือนิสัยการกินกาแฟไฮโซหายไปเพียงแค่สามสี่วันหลังจากไปทำบุญ และหลังจากนั้นการเดินถือ Grand Americano เข้ามาทำงานก็กลับมาเป็นเรื่องปกติ ครั้นจะกลับไปหาน้องๆที่บ้านเด็กกำพร้าอีกก็ไม่ว่างเท่าไหร่ต้องรอโอกาสพิเศษอีก ถ้ารู้แบบนี้ รู้ว่าต้องคอยกระตุ้น DNA ใจบุญของตัวเองด้วยการไปบ้านเด็กกำพร้า แล้วทำไม ไม่ทำให้ทุกๆวันมันเป็นโอกาสพิเศษในการช่วยเหลือคนอื่นเพื่อจะได้กระตุ้น DNA ใจบุญได้ง่ายๆทุกวัน ให้ทำได้ง่ายๆตามติดได้ตลอด ได้เพื่อนใหม่ๆจากการทำบุญ แถมยังทันสมัยสนุกสนาน… Internet จึงเป็นช่องทางที่เหมาะสมที่สุดที่จะตอบโจทย์นี้ของผม (จริงๆเป็นนักการตลาดออนไลน์ คิดช่องทางอื่นไม่ออกอยู่แล้ว) จึงเป็นที่มาของ Million Pixel of Love เว็บไซต์ทำบุญสมัยใหม่ตอบโจทย์วัยรุ่นที่ชอบอยู่ในสังคมออนไลน์ และไม่ได้มีเวลามากมายไปทำบุญที่วัด หรือที่บ้านเด็กกำพร้า แถมยังได้ตามติดการช่วยเหลือเหมือนได้ตามทีมงานไปลงพื้นที่เอง รายละเอียดไม่พูดมาก ดูเองเลย http://pixeloflove.worldvision.or.th

แล้วการทำบุญ Online ในครั้งนี้จะพิสูจน์ว่า จริงๆแล้วคนไทยใจบุญและชอบช่วยเหลือคนอื่น เพียงแต่เราต้องมีช่องทางที่ตอบโจทย์เท่านั้นเอง ช่วยผมให้ความฝันผมเป็นจริงหน่อยนะครับ ช่วยพิสูจน์ให้โลกนี้รู้ว่าวัยรุ่นไทยใจบุญ ไม่แพ้คนแก่สมัยก่อน

• Read More »

วันนี้ผมกลับเข้าบ้านมาห้าทุ่มกว่า รีบอาบน้ำและมาเขียน Blog ทันทีเพราะกลัวลืมความรู้สึกดีๆหลังจากที่ออกจากร้านอาหารโอฮาโย Blog ตอนนี้เป็นตอนที่สองต่อจาก Case Study โฮฮาโย…เกิดเพราะเน็ต ที่ต้องมีภาคต่อขนาดนี้เพราะร้านนี้เกินคาดจริงๆ จากตอนแรกมีความคิดว่าต้องไปกินให้ได้เพราะเป็นร้านที่เกิดขึ้นมาได้ด้วย Online Marketing ล้วนๆ แต่พอไปถึงจริงๆบรรยากาศร้านน่ารักๆและพี่ตู่กับลูกสาวที่ดูน่ารักและเป็นกันเองก็บริการอย่างดีเยี่ยม (ลูกพี่ตู่พึ่งตื่นนอนลงมาเล่นกับพวกเราแบบสะลึมสะลือ) และที่สำคัญ ราคาช่างถูกชนิดเกินคาด สั่งกันแบบสารพัดจะสั่งคิดเงินออกมาแค่ 450 บาท เสียดายมากที่ไม่ได้ถ่ายรูปมาเพราะตอนไปถึงหิวเกินกินแหลกถ่ายไม่ทัน ก่อนที่จะเล่าเรื่องยาวเรื่องของกินมากเกินไปแล้วจะผิดแนวเป็นบล็อคโฆษณา ขอเข้าเรื่องวิเคราะห์เรื่อง Online Marketing เลยดีกว่า

วันนี้จากการได้คุยกับพี่ตู่อยู่พักใหญ่ๆ ผมรู้สึกได้ทันทีว่าอีกอีกจุดเริ่มต้นของการเกิด Online Marketing ของร้านนี้เกิดมาจากตัวพี่ตู่เองนั่นแหละ เพราะพี่เค้าเป็นคนคุยสนุกมีแนวคิดและเปิดเผยมากๆ ไม่แปลกเลยที่คนทั่วไปที่ได้เจอพี่ตู่จะรู้สึกถึงความเป็นกันเองและพูดถึงร้านโอฮาโยในเน็ต แต่อย่างที่เค้าพูดกันว่าในเว็บไซต์ทุกคนเป็นนักโฆษณา (Everyone can be advertiser) เพราะทุกข้อความที่โพสใน Pantip หรือในบล็อคส่วนตัวใน HI5 ที่ไหนก็แล้วแต่ ล้วนถึงสายตาผู้คนจำนวนมาก นอกจากนั้นยังช่วยให้ชื่อร้าน โอฮาโย เข้าไปติดอันดับใน Google ได้ไม่ยาก และด้วยบุคลิกน่ารักในสไตล์เป็นกันเองของพี่ตู่นี่เอง (เหมือนสาวๆสายเดี๋ยวกางเกงขาสั้นที่ทำ HI5 แล้วดังๆ) ทำให้คนที่ได้มาชิมอาหารในร้านกลายไปเป็นนักการตลาดให้ร้านเค้าได้ไม่ยาก หลังจากกินเสร็จผมรับปากว่าจะช่วยพี่ตู่เรื่องการตลาดออนไลน์โดยจะช่วยดูเรื่อง Blog หรืออะไรเล็กๆน้อยๆที่ช่วยกันได้ แต่ลึกๆเชื่อเหลือเกินว่าคำแนะนำผมมันคงช่วยได้ไม่เท่าไหร่ แต่สิ่งที่มันจะทำให้พี่ตู่ไปได้สวยคงเป็นตัวตนในแบบของเค้าเองมากกว่า ขอให้ร้านโอฮาโยและพี่ตู่พี่โยเจริญๆครับ

PS: ไม่มีรูปอาหารให้ดู ตอนไปถึงผมหิว ^ ^

• Read More »

ตลาดร้านอาหารญี่ปุ่นในไทยเราเริ่มบูมมานานมากแล้ว ตั้งแต่ช่วงบุคเบิกโดยโออิชิและร้านอื่นๆก็ผุดตามมาราวกับดอกเห็ดแต่ทั้งหมดยังคงกระจุกตัวอยู่ในกลุ่มคนมีอันจะกินเท่านั้นจนตอนนี้กระแสอาหารญี่ปุ่นแรงต่อเนื่องจนเราสามารถหาซูชิชิ้นละ 5 บาทในตลาดนัดได้ทั่วไป โอฮาโย เป็นร้านนึงที่วาง Price Positioning ได้งดงามไม่ถึงกับว่าชิ้นละสิบบาทแต่ก็ไม่แพงถึงขนาดว่าคนจนกินไม่ไหว และที่สำคัญคือ ใจรักในการทำอาหารของเจ้าของร้านสามีภรรยา (ไม่เคยไปกินเอง อ่านที่คนอื่นโพสมาเลยไม่อยากลง detail มาก) แต่ที่ผมเขียนถึงร้านนี้ในวันนี้เพราะร้านนี้เรียกได้ว่า เกิดจากเน็ต…

ก่อนจะวิเคราะห์เรื่องว่าร้านโอฮาโย ดังเพราะ Online Marketing ยังไง ผมต้องขอบอกก่อนเลยครับว่า ถ้าอาหารไม่อร่อยบริการไม่ดี ทำการตลาดด้วยวิธีไหนก็ไม่ได้เกิด แต่ครั้งนี้ Online Marketing ของร้านโอฮาโยเกิดเองโดยไม่ได้ทำ!!!! ผมขอยืนยันว่าไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆเพราะเจ้าของร้านนี้เป็นเพื่อนพี่อุ๋ย ผมรู้จากพี่อุ๋ยมาว่าเค้าเองก็งงไม่แพ้กันกับการเกิดกระแสเกี่ยวกับร้านเค้าในโลกออนไลน์ขนาดนี้ นี่แหละครับพลังของ WEB2.0 ด้วย Concept ที่ว่า Everyone can be advertiser พลังที่ทำให้โลกการแข่งขันทางธุรกิจมันแบนลง พลังที่ทำให้ร้านเล็กๆอยู่ในหลืบๆแบบร้านนี้คนเข้าไปกินกันหนาแน่น และทั้งหมดที่เกิด “ไม่ต้องเสียตัง”

โลกนี้ไม่มีอะไรฟรี ถ้าไม่เสียตังแล้วเสียอะไรครับ “เสียแรงครับ” เสียแรงทำอาหารให้อร่อย บริการให้ดี รักษาคุณภาพตรงนั้นไว้ หลังจากนั้นคนแรกที่โพสลงไปใน Pantip เกี่ยวกับร้านคุณ เค้าเป็นนักการตลาดให้คุณแล้ว หลังจากนั้นคุณมีหน้าที่ออกแรงรักษาคุณภาพไว้รอคนต่อไป คนอื่นๆก็พร้อมจะโพสอีก ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆนานๆไปคุณไปโพสขอบคุณคนในเว็บบ้างที่มากินร้านคุณ ถามเค้ากลับไปนิดนึงว่าอยากให้ปรับปรุงอะไรไม๊ ถ้าเค้าแนะนำอะไรแล้วก็กลับไปโพสคุยกับเค้าหน่อย ที่ผมเขียนมายังไม่มีตรงไหนต้องเสียตังเลยใช่ไม๊ครับ ง่ายด้วยใช่ไม๊ครับ จริงๆผมมีอีกหลายอย่างที่อยากให้โอฮาโยเดินหน้าต่อเรื่อง Online Marketing เดี๋ยวรอผมได้ไปกินก่อนผมจะขอไปนั่งเล่าให้ฟังนะครับพี่…. ความรู้มีไม่หวงครับอยากให้รวยๆกันครับผม ผมยินดีเป็นที่ปรึกษาแลกกับปลาดิบครับ

• Read More »

เมื่อคืนนี้ (10FEB2009) ผมมีอาการเจ็บเท้าขวานิดหน่อยก็เลยไปหาหมอหลังจากโดนจับตรวจซะเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดว่าต้องไปเอกซเรย์ตีนว่ากระดูกร้าวรึป่าวแล้วก็ได้ยาคลายกล้ามเนื้อธรรมดาๆมากินเพราะตีนผมกระดูกยังสมบูรณ์ดี กลับถึงบ้านห้าทุ่มกว่าต้องมานั่งกินอะไรนิดหน่อยเพื่อจะได้กินยาได้ ระหว่างที่กินส้มกับหมูหยอง(ไม่เข้ากันเลยแต่กินด้วยกัน) ผมก็เปิดรายการของอาต๋อยไตรภพ Club7 ดูไปแก้เหงานั่งฟัง (Censor ชื่อครับเกรงใจเค้า) เอ็กซเรย์  พูดไปว่าเห็นผีตรงนั้นมีผีตรงนู้นมีผี ผีเป็นแบบนั้นแบบนี้ เออ..มันบ้าดีเว้ย เล่าเป็นเรื่องเป็นราวออกทีวี ตอนแรกก็ฟังไปเชื่อ 2% ไม่เชื่อ 98% ซึ่งนับว่าเชื่อเยอะแล้วสำหรับผมเพราะปกติไม่เชื่อเรื่องผีๆสางๆ จนกระทั่งตอนก่อนจะหมดช่วงที่สัมภาษณ์ (Censor ชื่อครับเกรงใจเค้า) อาต๋อยเอาวีดีโออันนึงให้ดูพอดูปุ๊บจำได้ปั๊บ เฮ้ย..ไอ้ผีหัวตกตัวนี้กูรู้จัก  (Censor ชื่อครับเกรงใจเค้า) ขี้โม้ละๆ แต่รู้จักยังไงเดี๋ยวเล่าให้ฟังลองดูคลิปวีดีโอนี้ก่อนเผื่อใครยังไม่เคยเห็น

ดูแล้วน่ากลัวดีแท้ แต่ผมจะเฉลยความมั่วของ (Censor ชื่อครับเกรงใจเค้า) ให้ฟังว่า จริงๆแล้วไอ้ผีหัวตกกับไอ้สองคนในลิฟนี้มันคือ Online Campaign ของบริษัท Recruitment แห่งนึงค้าบพี่น้องค้าบ โปรดฟังอีกครั้ง มันคือ Online Campaign ค้าบบบบ เป็น Viral VDO ใน Campaign นั้นที่บริษัท GMP group ทำขึ้นมาเพื่อสื่อเป็นนัยๆว่า การทำงานกลับบ้านดึกดื่นเครียดมากเกินไปไม่ดีเดี๋ยวผีหลอกมาสมัครงานกับ GMP ดิแล้วคุณจะไม่ต้องกลับดึก ผมเอาวีดีโอเฉลยมาแปะให้ดูข้างล่างนี้แล้ว และอยากจะบอกว่า “ถ้าไม่ได้เห็นจริงๆ ติด่อผีได้จริงๆ ก็อย่าไปหากินกับผีเลยคร้าบเอาเขามาอ้างนู่นอ้างนี่ ทำนาบนหลังคนไม่พอนี่ทำนาบนหลังผีอีก เอาเค้ามาอ้างแล้วทำบุญให้เค้าบ้างรึป่าวก็ไม่รู้ ถ้าทำมาหากินอย่างอื่นได้ก็ขอนะครับอย่าทำให้คนไทยงมงาย หรือถ้าเห็นได้จริงๆก็เงียบๆไปเหอะครับอย่าเอาผีมาอ้างเพื่อทำตัวเด่น”

• Read More »

ผมบอกก่อนเริ่มเข้าเนื้อหาว่า ผมกำลังจะ push Client ผมให้เริ่มลุยตลาด E-commerce และกำลังทำ proposal อยู่ คิดไปเพลินๆทนไม่ไหวต้องมาเขียน blog ให้เพื่อนๆอ่านกัน แต่เชื่อเหลือเกินว่าอ่านชื่อ Blog ผมตอนนี้ต้องงงว่า E-commerce อะไรของมึงไอ้วี แต่ถ้าผมพูดว่า กฏของพาเรโต หรือกด 80/20 กับทฤษฏี the long tail ทุกคนคงเริ่มคุ้นหูกันมากขึ้น ขอเล่ากฏทั้งสองอันนี้แบบคร่าวๆก่อน กฏ 80/20 เราจะพูดถึงว่ารายได้ 80% ของการขายสินค้ามาจากลูกค้ากลุ่มเล็กๆ 20% โดย 20% นี้เป็นไฮโซตังเยอะ หรือทฤษฏีนี้เราเอามาอธิบายการเรียนของผมสมัยเรียนมหาลัยได้ว่า 80% ในข้อสอบใช้ความรู้เพียง 20% จากการเรียนทั้งเทอม นั่นคือเหตุผลที่ผมโดดเรียนไปตีนุ๊กแต่สอบผ่านตลอด หรือถ้าบริษัทเราขายสินค้าหลากหลายเราก็อาจจะตรงกับกฏนี้เพราะ ยอดขาย 80% มาจากสินค้าเด่นๆ 20% ที่เราทำตลาด ซึ่งจริงๆไม่ใช่เรื่องแปลกด้วยปัจจัยหลายอย่าง สมมุติว่าทำมือถือขาย ปัญหาก็จะเป็น “ใครจะไปมีตังค์ทำ campaign โปรโมทสินค้าทุกชิ้นวะเฮ้ย มือถือเยอะแยะ”, “หน้าร้านกูมีแค่นี้ กูก็เลือกรุ่นเด่นๆมาวาง วางหมดทุกรุ่นจะมีที่เดินเหรอวะ”, “PC หน้าร้านไม่ใช่ harddisk นะเว้ยจะได้จำรายละเอียดได้ทุกรุ่น” เฮ้ยมึงหยุด!!! แล้วถ้ากูหาที่ให้วางได้ล่ะเอาไง นายหางยาวตระโกนแทรกขึ้นมา นายหางยาวที่ผมว่า มันคือ Internet

internet มันมีพื้นที่มหาศาลไม่จำกัดให้เก็บรายละเอียดสินค้าทุกรุ่น Internet มันมีที่ให้คุณวางสินค้าโชว์ได้ทุกรุ่น Internet มันเป็น media ใหม่ที่ถึง mass ได้ด้วยราคาถูก และตอนนี้มันขายของให้คุณได้ การลงทุนเพิ่มอีกเพียงกะผีกเดียวเศษเสี้ยวของการโฆษณาในทีวีหรือครึ่งหน้าในหนังสือพิมพ์ แต่จะสามารถแก้ปัญหาสินค้าทั้ง line ขายได้สามตัวดึงไอ้สินค้าอีก 80% ในมุมมืดออกมาโชว์ตัว เหมือนที่ Amazon ทำซึ่งนับว่าเป็นสุดยอด case ของ The long tail การขายส่วนใหญ่ของ Amazon มาจาก ส่วนเหลืองๆในกราฟ เพราะอะไรรู้ป่าว… ลองถามตัวเองว่า ถ้าจะซื้อหนังสือผมจะเป็นคนดี ของคุณอา วิกรม กรมดิษฐ์ เล่มละ 39 บาท ขายอยู่ที่ 7-eleven ทั่วประเทศ คุณจะเดินไปซื้อเซเว่น หรือจะมาสั่งจาก Amazon…. นั่นไงได้คำตอบแล้วใช่ไม๊ครับ แต่ถ้าจะหาหนังสือประวิติศาสตร์เรื่อง 11 ตุลา ไปเดินหาซื้อตามแผงได้ไม๊ ดังนั้นแล้ว ในบางธุรกิจเราอาจจะไม่ต้องไป focus จะขายแต่ของ demand ต่ำๆแบบ Amazon คงไม่ใช่ที่ แต่คิดเผื่อไว้ว่า เอาหางมาต่อให้พาเรโตซักหน่อยจะคุ้มไม๊ครับ

สถานการณ์ปัจจุบันผม… ผมกำลังทำ campaign ของสินค้า XXXXX ตอนเปิดตัวคงวางขายแค่ในกรุงเทพและหัวเมือง ตรงกับแนวคิดแบบพาเรโตเป๊ะ เพราะวางขายแค่พื้นที่ส่วนน้อยในประเทศ แต่คุณลูกค้าสุดที่รักครับ ต่อหางหน่อยดีไม๊ครับคนบ้านนอกถึงใต้ถุนบ้านมีควายก็อยากซื้อนะครับ อิอิอิ

• Read More »

วันนี้เด็กๆที่เล่น HI5 คงจะเริ่มชินแล้วกับการพิมภาษาไทยแบบวัยรุ่น ซึ่งอ่านไปเราก็เข้าใจกันได้อย่างรวดเร็ว แต่ลองเรียกแม่มาอ่าน เรา เชื่อ เรย น๊าาาาา ว่า แม่ มึง จา คอดด งง เรยย อ่า แสดดด ม่า รุ เรื่อง เรยยยย เพราะมึงเขียนภาษาไทยด้วยตัวสะกดประหลาดและเว้นวรรคทุกคำ เป็นการจับภาษาไทยรวมกับภาษาอังกฤษ และภาษาญวณ(จริงๆอ่านว่า ภาษายวน ยวนยี) ซึ่งถามเด็กที่ยังใช้ภาษาไทยปกติอายุประมาณ 25 แบบผม ผมรับได้กับภาษาที่วิบัติเล็กน้อย หรือเรียกๆดีๆว่าภาษามันมีวิวัฒนาการไปบ้าง เช่น แต่ก่อนคำว่า ครับ ตอนจบท้ายประโยคเราเคยเขียนมี ร และออกเสียง ร ชัดเจนต่อมานานๆเราเริ่มไม่ออกเสียง ร แล้วเขียนใหม่ว่า คับ หรือคำว่าสวัสดี เราก็เขียนกันว่า หวัดดี ซึ่งรวมกันแล้วเอาไปเขียนให้คุณปู่ดูว่า หวัดดีคับ ปู่คงงงๆเล็กน้อย ว่าหวัดมันดียังไงเป็นแล้วขี้มูกไหล แล้วหวัดมันคับได้ไงกูไม่ได้อ้วนขึ้น…  แต่คนเดี๋ยวนี้คำว่าหวัดดีครับเราเข้าใจก็ได้แล้ว  แล้วคนที่เขียน สวัสดีครับ ว่า หวัดดีครับ ถึงจะไม่ถูกต้อง 100% มันก็ไม่ได้ดูแย่นัก

แต่ไอ้ที่วิบัติหนักๆแบบที่ นู๋ๆ ท้าง หลายยย ชอบ คุย กับ พี่ ใน เอ็ม พี่ ว่า มัน เกิงง ก่า การ วิวัฒนาการ ไป มากกกมายย น๊ะ นู๋ นะ…. พี่ว่ามันวิบัติชิบหายแล้วนะ ขอยกตัวอย่างเช่น

น้อง xxx : พี่วีค๊าาาาา
พี่วี : (ทำงานยังไม่ว่างตอบ)
น้อง xxx : พี่ วี ทาม งาน อยุ ป่ะ
พี่วี : (เออมึงรู้นี่ วันอังคารสิบโมงครึ่งกูคงไม่ได้โกนหนวดหรอก)
น้อง xxx : พี่ วี นู๋ อยาก ได้ ทอ สับ ออมเนีย
พี่วี : หวัดดีจ๊ะ (ลูกค้าของลูกค้า คุยหน่อยก็ได้วะ)
น้อง xxx : พี่ อ่า ก่า จา ตอบ นู๋ ด้าย
น้อง xxx : นู๋ ทัก เพ่ มา เปง สิบ พี่ ม่า เคย ตอบ เร๊ยยย
น้อง xxx : วัง เน้ พี่ วี คุย ก่า นู๋ ด้วย ดีจาย คริคริคริ
พี่วี : จ้า (กูคุยด้วยเฉยๆไม่ได้จะเลี้ยงข้าวไม่ต้องมาดีใจเว่อร์) 
น้อง xxx : ออมเนีย ขาว อ่า เพ่ มัน 16 กิ๊ก ป่ะ ค๊า
พี่วี : ใช่จ้า (มึงเล่นพิมพ์คำเว้นคำ SMS มึงคงใช้กินพื้นที่น่าดู เอาไป 80 เลยไม๊)
………………..
………………..
น้อง xxx : พี่ วี นู๋ ไป กิง ข้าว ก่อง น๊า ค๊า พี่ วี ปายย กิง ได้ แย๊วว เที่ยง แย๊วว
พี่วี : จ้า (ถ้ามึงห่วงกูขนาดนี้ พิมพ์ดีๆให้กูอ่านออกดีกว่านะ)

ฝากมิวสิควีดีโอของน้อง โต๋ มั้ง? ไว้อีกซักหน่อย ถ้าขี้เกียจดูหมดให้ข้ามไปดูตอนจบ”ฝันดีคับ” 

• Read More »

ก่อนจะก้มหน้าลงมองคีย์บอร์ดและพิมพ์ comment ถึงผมใน Blog ตอนนี้ จินตนาการถึงส้วมในปั๊มแก๊ส ซึ่งเต็มไปด้วยขี้และมีกระจั๊วเดินมุดเข้าออกก้อนนั้นก้อนนี้อย่างหนุกหนานเพลิดเพลิน บางตัวกำลังอารมณ์ดีทักทายเพื่อนกระจั๊ว บางตัวกำลังเดินกอดคอกับคู่เดทอย่าสวีทท่ามกลางขี้ บางกลุ่มกำลังเดินทางอพยบจากขี้ก้อนที่เริ่มแห้งกรอบแตกระแหงไปสู่ขี้ก้อนที่ใหม่ๆอุ่นๆและชุ่มชื้นกว่า… หลังจากนึกภาพตามแล้ว ผมถามนิดนึงว่าให้เอานิ้วไปจิ้มจะจิ้มไม๊… แน่นอนคำตอบคือไม่เด็ดขาด กูยอมตายดีกว่าจิ้มขี้ แต่ที่คุณไม่รู้คือ สิ่งสุดขยะแขยงนั้นคือสิ่งเดียวกันกับที่คุณจิ้มๆๆๆ บนคีย์บอร์ดคอมพิวเตอร์โนตบุ๊คคุณทุกวัน หากคุณมองมันผ่านกล้องจุลทรรศน์

ไอ้ตัวในรูปนี้มันเป็นส่วนนึงของแบคทีเรียมากมายที่แอบอยู่ใน keyboard notebook คุณอย่าว่าแต่คุณเคยจิ้มมัน ผมเชื่อว่าคุณเคยกินมันเข้าไปด้วย เพราะมันสามารถกระโดดจากคีย์บอร์ดมายังนิ้วของคุณ และก็กระโดดมายังโดนัทที่คุณหยิบใส่ปากขณะที่กำลังตอบเมลล์หรือกำลังแชท ข่าวที่ผมจะเอามาเล่านี้ได้มาจาก Gary Noskin, MD, and colleagues at Chicago’s Northwestern Memorial Hospital แบคทีเรียที่เค้าเทสๆกันแล้วเจอมีอยู่สามตัว (จริงๆมีมากกว่านี้นะ) คือ vancomycin-resistant Enterococcus faecium (VRE), methicillin-resistant Staphylococcus aureus (MRSA), and Pseudomonas aeruginosa (PSAE) ซึ่งไอ้สามตัวนี้ถึงมันจะมีอยู่ในธรรมชาติทั่วไป แต่ในกรณีที่คุณภูมิคุ้มกันต่ำไอ้พวกนี้ก็มีอันตรายได้ถึงชีวิต ยกตัวอย่างเช่น ไอ้ตัว VRE มันอาจจะทำให้ท้องไส้ปั่นป่วน สร้างปัญหาให้ระบบหมุนเวียนโลหิต หรือระบบขับถ่ายปัสสาวะ และไอ้ MRSA ก็สามารถสร้างปัญหากับผิวหนังของคุณได้อีก และที่หนักกว่านั้น คือเราไม่รู้ว่าจริงๆ เรามีตัวประหลาดบน keyboard มากกว่าไอ้สามตัวที่เค้าพูดถึงกันรึป่าว วิธีการป้องกันแบบง่ายๆคือ ล้างมือ ครับล้างมือให้บ่อยๆในวันที่นั่งทำงานหน้าคอม หรือไม่วันดีคืนดี ล้าง keyboard ซะอีกอย่างถ้าเป็น keyboard PC ล้างไม่ยาก แค่แงะปุ่มออกมาแล้วเป่าๆเอาฝุ่นออกหลังจากนั้นเช็ดด้วยแอลกอฮอลอีกหน่อย แต่ถ้าเป็น notebook อาจจะล้างด้วยวิธีนี้ยากนิดนึง การหาซื้อแผ่นยางที่เอามาครอบคีย์บอร์ดเอาไว้หรือหาเครื่องที่มี keyboard ที่สามารถป้องกันการเจริญเติบโตขอไวรัสได้ก็ดีครับ

ขอตัวไปล้างมือก่อนนะครับ

• Read More »

ในช่วงปีสองปีมานี้ นักการตลาดทั้งหลายยิ่งโดยเฉพาะ SME เคยได้ยินคำว่า Blue Ocean Strategy มามากมาย ยิ่งโดยเฉพาะ SME ยิ่งคุ้นหูมากเพราะเป็นทางรอดที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่ทางในตลาดที่มีการแข่งขันเช่นปัจจุบัน สำหรับคนที่ยังไม่เข้าใจเรื่อง Blue Ocean อย่างลึกซึ้ง ผมขอใช้ Blog ตอนนี้อธิบายด้วยภาษาง่ายๆคิดตามและเข้าใจได้ง่าย แต่ก่อนเริ่มเล่าขอแจกรูปน้องข้าวฟ่างร้าน relaxmassageoil(relaxmassageoil .com)ให้ดูก่อน เพราะน้องเค้าเป็นแรงบันดาลใจให้เขียน blog ตอนนี้ 

จริงๆผมรู้ว่าไม่ควรแปลแต่ขอหน่อยนึง Blue Ocean แปลว่าน่านน้ำสีคราม ซึ่งตรงข้ามกับ Red Ocean น่านน้ำสีแดงเดือด ในทฤษฎีนี้ Ocean หมายถึง ตลาด Blue Ocean จึงหมายถึงตลาดที่สวยงามน่าโดดลงไปเล่นตรงข้ามกับ Red Ocean ที่หมายถึงตลาดที่มีการแข่งขันดุเดือด เพื่อในเข้าใจ Blue Ocean Strategy ง่ายที่สุดขออนุญาตเล่าถึงแรงบันดาลใจเลยละกัน น้องข้าวฟ่างเป็นสาวคนนึงที่อยู่ในธุรกิจที่เรียกว่า นกป หรือชายไทยเข้าใจว่ามันคือ นวดกาปู๋ ธุรกิจนี้นับเป็นหนึ่งใน case study Blue Ocean ที่น่าสนใจ ขอเล่าย้อนไปก่อนจะมี นกป ตอนนั้นชายไทยเราคุ้นเคยกับ ออน(อาบอบนวด) และ นผบ(นวดแผนโบราณ) ซึ่งหลังจากเลือกน้องๆจากตู้แล้ว ก็ขึ้นห้องไปนวดๆพอเป็นพิธีแล้วก็ (censor) ซึ่งราคาค่างวดต่อการบริการอยู่ที่ 2000-3000 บาทต่อครั้งรวมกับทิปเบี้ยใบ้รายทางอีกนิดหน่อยซึ่งก็ไม่ใช่เงินน้อยๆ และจากกิจกรรมใน censor และราคานั้นเอง จึงทำให้คนบางส่วนรู้สึกไม่ปลอดภัยรวมไปถึงน้องนางที่อยากเข้าประจำการไม่อยากจะโดนกิจกรรมใน censor นอกจากนั้นนักเที่ยวเงินน้อยก็ลำบากที่จะตัดสินใจไปรับบริการ รวมไปถึงการที่จะมีธุรกิจ ออน ได้ก็เป็นเรื่องแสนลำบากเพราะต้องใช้เงินมหาศาลในการวิ่งเต้นขอใบอณุญาติ จากข้อจำกัดที่กล่าวมา นกป จึงเกิดขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการของทุกฝ่าย โดยการ “ตัด-ลดส่วนเกิด เพิ่ม-สร้างส่วนขาด” นักเที่ยวไม่จำเป็นต้องจ่าย 2000-3000 ต่อครั้งเพื่อรับบริการ รวมไปถึงไม่ต้องกังวลกับความไม่ปลอดภัยกับกิจกรรมใน censor น้องนางที่เข้าประจำการก็สบายใจจากการสึกหรอของช่วงล่าง การเปิดสถานบริการ นกป ก็ไม่ต้องการทุนมหาศาลเพียงแค่ตึกแถวหนึ่งห้องก็พร้อมลุย ดังนั้นจึงเป็นอีกหนึ่งธุรกิจที่ประสบความสำเร็จจนทุกวันนี้ และเป็นตัวอย่างที่ดีในการคิดแผนธุรกิจแบบ Blue Ocean รวมไปถึงเป็นตัวอย่างที่เข้าใจง่ายของหนุ่มๆทั้งหลาย

สรุปสั้นๆ “Blue Ocean Strategy เราต้องคิดแบบ ตัด-ลดส่วนเกิด เพิ่ม-สร้างส่วนขาด” เพื่อหาช่องว่างระหว่างธุรกิจที่มีอยู่ในปัจจุบัน และในตลาดมีความต้องการครับ

ปล ผมไม่ได้มีอะไรกับ relaxmassageoil ผมโปรโมทให้ฟรี

• Read More »

แม้ว่ามุขกล่องแปลงร่างได้ โทรศัพท์แปลงร่างได้ไม่ใช่มุขใหม่ แต่ก็เป็นมุขที่ได้รับความสนใจสม่ำเสมอครับ
ครั้งนี้ผมเห็นแล้วไม่ตื่นเต้นมากเพราะ เริ่มเป็นมุขเก่าของพวก Online marketing ที่ Cheil แล้วแต่วีดีโอนี้ก็ยังถูกเปิดชมไปสองแสนกว่าครั้ง เรียกได้ว่ามุขแปลงร่างกำลังกลายเป็นมุขอมตะไปแล้วมั้งครับ ^ ^

• Read More »

ปกติไม่ชอบเขียนเรื่องการเมืองใน Blog ส่วนตัวเท่าไหร่ แต่เย็นวันนี้คนไทยคงพอยิ้มได้กับการรู้ข่าวยุบพรรค พปช และพรรคร่วมรัฐบาล และการแถลงข่าวหยุดการชุมนุม สิ่งที่เราได้กลับมาจากความพยายามขับไล่รัฐบาลของพันธมิตรจบแบบสวยงามคือ รัฐบาลชุดที่บริหารบ้านเมืองแบบนอมินี และความเสียหายสารพัด ภาพลักษณ์ประเทศสุดแย่ในสายตาชาวโลก คนเจ็บมากมาย คนตายก็ไม่น้อย แต่วันนี้ วันที่ทุกอย่างจบลง จบเพราะศาลสั่งยุบพรรค…

ด้วยเหตุนี้เอง ผมต้องมาเขียนบ่นใน Blog เพราะผมไม่เคยเชื่อในวิธีการนอกกติกา เพราะไม่เชื่อว่ามันจะแก้ปัญหาใดๆได้ ครั้งนี้ก็เหมือนกันการเล่นนอกกติกาของพันธมิตรสร้างความเสียหายมาเนิ่นนาน จนกระทั่งสุดท้ายจบลงที่ศาลตัดสิน จบลงด้วยการตัดสินโดยระบบ แล้วความเสียหายมหาศาลที่ผ่านมามันคืออะไร คือการเสียหายเพื่อกดดันให้ศาลทำแบบนี้หรือ ศาลไทยถูกกดดันโดยม็อบได้หรือ ถ้าไม่ใช่ แล้วการประท้วงที่ผ่านมาคืออะไร… แล้วต่อไปทุกอย่างจะดีขึ้นจริงหรือ ครั้งนี้เป็นการทำรัฐประหารโดยใช้ศาลรึป่าว แล้วถ้าครั้งหน้าเกิดรัฐบาลแบบนี้ขึ้นมาอีก เราต้องใช้วิธีแก้ไขแบบนอกระบบอีกรึป่าว คำถามมากมายหลังจากจบเรื่องไปวันนี้ หลังจากนี้ม็อบคือมาตรฐานใหม่ของการเมืองไทยรึป่าว การสร้างความเสียหายขนาดนี้คือการแสดงออกทางประชาธิปไตยรึป่าว ความเสียหายนี้คือแลกกับการขับไล่รัฐบาลนอมินีทักษิณรึป่าว  

เรื่องทั้งหมดนี้มันจบแล้วจริงรึปล่าว… อะไรจะรับประกันว่าจะไม่มีพันธมิตร Version 3
ถ้ามีอีกรอบ ประเทศเราก็มี ไตรภาคเท่า The matrix

• Read More »